December 2020

Tante Cor woonde aan de Rabenhauptstraat en was mijn liefste tante. Super gastvrij, lief en gezellig. Ze is bijna een halve eeuw geleden heengegaan door longontsteking. Eigenlijk was ik haar helemaal vergeten, maar de huidige situatie en het meest gebruikte woord roepen associaties op. Ze is weer levendig in mijn herinnering aanwezig.

Het foto-onderwerp van deze keer luidde:

Corona, quarantaine

Een moeilijk onderwerp. Het gaat om mensen die alleen of ziek zijn, afgezonderd van de drukke maatschappij. Geen fysiek contact met de buitenwereld, alleen via de telefoon met vrienden en familie.

Een ongelukkige situatie, die ons helaas allemaal kan overkomen. Een trieste situatie: vervelend, eentonig en vooral onzeker. Zo hebben we meteen de criteria voor de foto te pakken.

De ingezonden foto’s waren weer de moeite waard om over te discussiëren. Een kleinkind voor het raam bij oma, een thuiswerker zonder broek maar met stropdas, een mooie dame met een mondkapje. Een willekeurige greep uit de zeven ingezonden foto’s.

De groepsleider laat alle foto’s zien, zodat de deelnemers zich een oordeel kunnen vormen. Er was één plaat bij die vol en hard binnen kwam.

De beste foto

Niet in kleur maar in grijstinten. Donkere grijstinten. Trieste grijstinten. De fotograaf vertelt waar en hoe deze foto tot stand is gekomen:

Mijn schoonmoeder is ruim negentig jaar oud en ze woont al tien jaar in het verzorgingstehuis ‘Symphonie’ in Eelde. Ze is aan een rolstoel gebonden omdat ze een hersenbloeding heeft gehad. Ze heeft een hekel aan mondkapjes. Moeder is licht dementerend maar als ik haar uitleg, dat het voor de foto is wil ze wel zo’n onding voor. Ondanks de strenge regels zijn een aantal bejaarden gestorven aan de ziekte.

De foto die ik in mijn hoofd had, was er een met actie. Mijn schoonmoeder die in de rolstoel op me afkomt. Als ik het resultaat zie, vind ik het helemaal niks. Ik besluit het alleen-zijn te benadrukken. Voor het raam met de planten in de vensterbank. Foto’s van de kleinkinderen. Naar de vijver kijkend.

Ik werk het liefst in zwart-wit en de tragiek die uit deze foto spreekt wordt er goed door benadrukt.

Met zes van de zeven stemmen wordt deze foto als beste uitgekozen. Het is bij Trefshot een goede gewoonte om niet op je eigen inzending te stemmen. De maker krijgt van ons allen veel lof toegezwaaid.

In detail

Fotografie: Johan Wolfard
Sluitertijd: 1/10 seconde
Diafragma: f/4.5
ISO-waarde: 100
Brandpuntsafstand 35 mm

Tekst: Henk Dikkema

Voor de lewenborger klik hier